„Disaster Artist” – Fabularnie o powstawaniu najgorszego filmu wszech czasów

Miano fenomenu „The Room” jest niezaprzeczalne. Pomimo tego, że gdy w 2003 roku film miał swoją oficjalną premierę, okazał się totalną klapą finansową i kinematograficzną, to dzisiaj spokojnie wpisuje się w ścisłą listę najbardziej kultowych produkcji wszech czasów. A już na pewno tych powstałych w nowym milenium.

Disaster Artist

W ciągu pierwszych dwunastu miesięcy film zarobił zaledwie nieco ponad 1800 dolarów, co przy całkowitym koszcie jego realizacji (wynoszącym niebagatelne sześć milionów w amerykańskiej walucie), było niewyobrażalną katastrofą. Jednak los chciał, by sława „The Room” nie nadeszła od raz. Potrzebny był na to czas. Teraz, gdy od premiery melodramatu mija okrągłe piętnaście lat, produkcja legendarnego już Tommy’ego Wiseau znana jest co najmniej milionom kinomanów na całym świecie. Lecz przyczyna daleko mija się z pierwotnymi założeniami reżysera. To nie jego kunszt realizatorski, poruszająca fabuła i wysokich lotów aktorstwo są odpowiedzialne za sukces. „The Room” okrzyknięte zostało najlepszym spośród najgorszych filmów świata, a to wystarczyło, aby przyciągnąć uwagę tłumów.

Disaster Artist - The Room
„Ha ha. What a story, Mark!” ~Johnny (Tommy Wiseau)
Źródło: antyradio.pl

Kuriozalny wpływ, jaki miał ów tytuł na branżę filmową, objawia się od lat na coraz to nowsze sposoby. Z początku wyśmiewany i krytykowany, po czasie stał się guilty pleasure dla najbardziej wyrozumiałych i zdystansowanych miłośników kina. Doprowadziło to do tego, że produkcją zaczęto interesować się niekiedy wręcz maniakalnie. Kwestią czasu było pojawienie się książki na temat „The Room” (która została wydana między innymi przez jednego z głównych aktorów dramatu) oraz innych dzieł nawiązujących do niego. Aż wreszcie przyszła pora na prawdziwą wisienkę na torcie. Fabularny film z prawdziwego zdarzenia.

Okazuje się, że postać Tommy’ego Wiseau, odpowiedzialnego za owiany złą sławą „The Room”, jest na tyle ciekawa, że stała się poważną inspiracją do nakręcenia porządnej hollywoodzkiej produkcji. Bo w sumie czemu by tego nie zrobić? Na świecie są miliony osób, które wręcz ubóstwiają dzieło tego pseudo-reżysera, a jego najciekawsze kwestie i sceny znają na pamięć. Dzięki temu nie trudno byłoby o niszę, do której nowy filmy mógłby trafić. Problem scenariuszowy rozwiązała książka Grega Sestero i Toma Bissella, którą wydano w 2013 roku, dokładnie opisująca proces powstawania osławionej produkcji. Potrzebny był tylko ktoś, kto zainteresowałby się tematem, opracował i skleił całość w coś sensownego, a potem jedynie to wyreżyserował.

Disaster Artist - Wiseau i Franco
Jak widać, Wiseau jest chyba zadowolony ze swojego filmowego wcielenia.
Źródło: filmweb.pl

Tym kimś okazał się sam James Franco. A zrobił nawet dużo więcej, bo nie tylko zainicjował i poprowadził swój najnowszy projekt, ale i sam w nim czynnie wystąpił. I to w głównej roli! Można powiedzieć, że dosłownie poszedł w ślady Tommy’ego Wiseau sprzed piętnastu lat, gdy ten sam napisał scenariusz „The Room”, stanął za kamerą, a także wcielił się w postać Johnny’ego – jedną z trzech wiodących kreacji. Skoro na to samo szarpnął się Franco, to czego jeszcze więcej potrzeba było nam, widzom, by być spokojnymi o świetną realizację filmu przywołującego najgorszą produkcję w historii kina?

Długo do tego zmierzałem, ale tak – właśnie o tym jest „Disaster Artist”, który swoje pierwsze pokazy przedpremierowe miał jeszcze na wiosnę zeszłego roku, ale dopiero teraz, dziewiątego lutego, został on w pełni udostępniony cierpliwym polskim kinomanom. Tytuł produkcji spod skrzydeł wspomnianego Jamesa Franco został zapożyczony od fragmentu nazwy książki, na której bazuje.

Disaster Artist - James Franco
Franco musiał wcielić się w rolę niespełnionego wyrzutka Hollywoodu.
Źródło: filmweb.pl

W skrócie można powiedzieć, że najnowsze dzieło Amerykanina to nic innego, jak zobrazowanie i przybliżenie nam początków relacji Tommy’ego Wiseau z Gregiem Sestero. Tych dwóch dżentelmenów poznaje się dość przypadkowo, ale szybko łączą ich wielkie ambicje związane z branżą filmową. Chcąc zostać sławnymi aktorami, mężczyźni przeżywają wiele wzlotów i upadków w świecie Hollywood, aż w końcu, w przypływie chwili, decydują się wziąć sprawy we własne ręce i nakręcić swój film – niezależnie i według osobistych widzimisię.

„Disaster Artist” ukazuje całą drogę, jaką Wiseau i Sestero przeszli od nieposiadających żadnych kwalifikacji małomiasteczkowych marzycieli do kinowych twórców, którzy krok po kroku, z wieloma perypetiami, realizujących własne marzenie. Pierwsza, nieco krótsza część filmu, to wgląd na początki ich burzliwej relacji oraz nieśmiałe kroki w branży. Zaś druga, znacznie dłuższa i jeszcze ciekawsza, a przede wszystkim zabawniejsza faza „Disaster Artist” dokładnie ukazuje, jak wyglądało tworzenie samego „The Room”. Poznajemy liczne koncepcje i pomysły na realizację filmu, które nierzadko poróżniały osoby zaangażowane w projekt, mniejsze oraz większe trudności, które uwydatniały się dopiero w praktyce, a przede wszystkim, co najbardziej cieszy widza, to dosłowne przywoływania scen niemal żywcem wziętych z „The Room”.

Disaster Artist - Bracia Franco
Główna obsada iście… braterska. Dave Franco został najlepszym przyjacielem Tommy’ego Wiseau.
Źródło: filmweb.pl

James Franco w swojej roli jest genialny. Od samego początku widać, jak bardzo zainteresował się swoją postacią i oddał się jej bezgranicznie. Nie dość, że aktor już z wyglądu został ucharakteryzowany tak, aby jak najbardziej przypominać Wiseau, to zupełnie onieśmiela swoją grą aktorską. Wczucie się w bohatera oraz oddanie jego największych zalet i wad to coś niezwykle trudnego do osiągnięcia nawet dla najwybitniejszych aktorów. Zaś Franco poradził sobie z tym znakomicie i do złudzenia przypomina reżysera „The Room”. A robi to przede wszystkim mową ciała, sposobem wypowiadania się (udało mu się wypracować niemal identyczną barwę głosu i akcent), a także stylem bycia. Stał się po prostu żywym sobowtórem Tommy’ego Wiseau.

Choć bardzo bym chciał, nie mogę zaprzeczyć stwierdzeniu, że „Disaster Artist” to przede wszystkim pokaz umiejętności Jamesa Franco. Nie dość, że stanął za kamerą całej produkcji, to jeszcze swoją kreacją wzniósł się na wyżyny. Świeci najjaśniej z całej obsady, ale nie da się ukryć, że po prostu musiało tak być. W końcu to losy Wiseau sprzed kilkunastu lat odgrywają tutaj najważniejszą rolę. I choć na ekranie przewija się wiele innych postaci – równie istotnych dla fabuły, to właśnie Tommy od początku skupiał zainteresowanie widzów. Jeszcze na długo przed premierą można było odnotować, że oczekujących kinomanów najbardziej zaintrygowało ukazanie właśnie tej postaci.

Disaster Artist - Tommy Wiseau
Nie da się ukryć, że Wiseau był dość nietypową osobą.
Źródło: filmweb.pl

Jednak nie mniejsze uznanie należy się bratu reżysera „Disaster Artist” – Dave’owi Franco. Ten wcielił się we wspominanego przeze mnie nie raz Grega Sestero, który swego czasu był drugim ojcem „The Room”. Choć największe zasługi przypisał sobie Wiseau, to bez swojego najbliższego przyjaciela w ogóle nie wpadłby na pomysł realizacji własnej produkcji kinowej. Sestero został wówczas obsadzony jako drugi z głównych bohaterów – Mark, który w fabule również otrzymuje tytuł najbliższego kumpla, ale i zarazem – ukrywającego się zdrajcy, jako że potajemnie spotyka się (i nie tylko) z narzeczoną przyjaciela.

Kreacja Dave’a Franco zdecydowanie różni się od tej, którą ogrywa jego brat reżyser. Zachodzi tu pewien kontrast między postaciami, który jeszcze bardziej uatrakcyjnia widowisko. Sestero z biegiem wydarzeń przechodzi przemianę z niepewnego siebie i mało zdecydowanego młodego chłopaka w nabierającego rozpędu i doświadczenia faceta pieczołowicie rozkręcającego swoją karierę w Hollywood. Można powiedzieć, że nierzadko Sestero jest odwrotnością tego, co aktualnie reprezentuje postać Wiseau. Gdy ten pierwszy miewa wątpliwości, to drugi nakłania go do wiary w siebie. Jednak kiedy Greg zbiera się w sobie i jest gotów do zawładnięcia światem, to w pewien sposób skrzydła podcina mu Tommy.

Disaster Artist - Greg Sestero
Greg marzył o karierze aktorskiej. Czy przeprowadzka do Hollywood była dobrym krokiem?
Źródło: filmweb.pl

Oznacza to, że dwóch głównych bohaterów „Disaster Artist” świetnie się dopełnia, a co za tym idzie – dobrze ze sobą współgrają i uatrakcyjniają seans. Ważne jest to, aby postacie różniły się od siebie w widoczny sposób, co staje się podwaliną do szerokiego wachlarza możliwości scenariuszowych na dalszych etapach oglądanej produkcji. A nie da się ukryć, że w tym przypadku jest naprawdę zaskakująco i ciekawie.

Film Jamesa Franco poszedł przede wszystkim w dramaturgię bardzo śmiało zmieszaną z komedią. Są momenty, które chwytają nas za serce. Głównie wtedy, gdy zdamy sobie sprawę, że takie sytuacje faktycznie mogły mieć miejsce kilkanaście lat temu, gdy Wiseau i Sestero rozpoczynali podbój Hollywood. Jak zwykle bywa w relacjach międzyludzkich – między tym dwojgiem nieraz uwypuklały się różnego rodzaju zatarcia, które faktycznie mogą teraz wywoływać czułe emocje u wiernych widzów. Nie chcę przywoływać konkretnych przykładów, jednak zapewniam, że tak jak w życiu bywa, w „Disaster Artist” nieraz ukazano problemy, z jakimi mierzyć muszą się ambitni ludzie, aby sięgnąć po spełnienie marzeń.

Disaster Artist - Reżyseria
Jeśli nie możesz czegoś dostać, zrób to sam!
Źródło: filmweb.pl

Jednak aby nie było zbyt poważnie, dramatycznie i przygnębiająco, film zapewnia także solidną dawkę dobrej rozrywki składającej się przede wszystkim z żartów słownych i sytuacyjnych. Nie można było spodziewać się innego rozwiązania, skoro głównym motywem „Disaster Artist” jest ukazanie procesu powstawania najlepszego z najgorszych filmów wszech czasów. Sceny, które zobaczyć można w pierwowzorze, same w sobie są już na tyle komiczne i wywołujące uśmiech na twarzy (o ile nie nawet salwę śmiechu), że łącząc je z luźnym i zdystansowanym podejściem, jakim cechuje się „Disaster Artist”, otrzymujemy wręcz kulminację absurdu, komedii i litościwego współczucia wobec bohaterów.

W filmie przewija się co najmniej kilka kultowych scen z „The Room”, które na nowo odgrywane są przez braci Franco i pozostałych aktorów. Zamierzonym efektem było aż do złudzenia sparodiowanie powszechnie znanych fragmentów pierwowzoru z 2003 roku, aby w widzach przywołać nieco nostalgii związanej z pierwszym seansem melodramatu, który kiedy musieli przeżyć. Nostalgia ta zaś jest rozumiana w pełni pozytywnie, bo i takie odczucia wiąże się z „The Room”. Choć film sprzed lat jest totalną porażką scenariuszową i aktorską, to do dzisiaj jest miłowany przez miliony. Niektórzy nawet wręcz obsesyjnie znają większość najbardziej kiepskich (a zarazem najzabawniejszych) kwestii, monologów lub też całych dialogów z dzieła Wiseau. Możliwość ponownego usłyszenia ich na wielkim ekranie dzięki „Disaster Artist” jest komediowym spełnieniem marzeń niejednego wielbiciela kina.

Disaster Artist - I did not
„Disaster Artist” przywołuje wiele kultowych scen z „The Room”.
Źródło: filmweb.pl

Co tu dużo więcej pisać. Aktorsko film Jamesa Franco jest o niebo lepszy od „The Room”. Scenariuszowo – tak samo. Pod względem realizacyjnym – nie inaczej. Po prostu można stwierdzić, że wszystko jest w nim jak najbardziej w porządku, podczas gdy dzieło Tommy’ego Wiseau to z kinematograficznego punktu widzenia dno i dwa metry mułu. Ale właśnie dzięki temu pokochaliśmy „The Room”, a „Disaster Artist” pokochamy za świetne pogłębienie naszej wiedzy na temat „the best worst movie ever” oraz idealne sparodiowanie go, które jest jak miód na serce kinomana.

I za Jamesa Franco. Ten to dopiero odwalił kawał dobrej roboty.

The Room - I did not

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s