„Jurassic World: Upadłe królestwo” – Poskramiając matkę naturę

Dokładnie trzy lata temu miejsce miał wielki powrót najpopularniejszej serii filmowej o dinozaurach w historii kina. Jakiegokolwiek zdania nie miałoby się na ten temat, „Jurassic World” okazał się kasowym przebojem, zajmując obecnie piątą pozycję na liście światowego Box Office’a. Tak imponujący wynik musiał oznaczać jedno – przygotowania do kolejnej odsłony franczyzy. I choć pewnie takie plany mieli w głowach twórcy jeszcze przed rozbiciem banku, finansowy sukces dał ostateczne zielone światło nowej produkcji.

Nie trzeba chyba zbytnio przypominać, że najnowsze filmy z dinozaurami w rolach głównych to kontynuacja kultowej już trylogii wyreżyserowanej przez Stevena Spielberga w latach dziewięćdziesiątych. Jej fenomen wziął się przede wszystkim z widowiskowego podejścia jak na ówczesne czasy, zważywszy też na to, że technologia komputerowa nie stała wtedy na tak wysokim poziomie jak obecnie. „Jurassic Park” zrobił wówczas ogromne wrażenie na widzach z całego świata i do dziś chętnie się do niego powraca. Ale ponad dwie dekady od premiery pierwszej części serii to w kinematografii kawał czasu, jeśli pod uwagę weźmiemy rozwój techniki (a w szczególności lubianego lub nie CGI).

Studio Universal Pictures chciało na nowo wznieść franczyzę na wyżyny i dostosować ją do dzisiejszego widza, który przywykł do jeszcze bardziej zapierających dech w piersiach efektów specjalnych. Stąd też nie zabrakło ich w „Jurassic World” z 2015 roku. Teraz, po trzech latach, swoją premierę ma druga odsłona nowego cyklu i wraz z nią niosę dla niektórych dobre, a dla innych złe wieści. Zależy, po której stronie barykady stoicie.

Upadłe królestwo 1
Źródło: filmweb.pl

Jeśli przywykliście do komputerowo generowanej rzeczywistości w kinie rozrywkom i nie sprawia Wam ona żadnych problemów – „Upadłe królestwo” z pewnością trafi w Wasze gusta. Jeżeli jednak stronicie od tego typu środków i już przy odsłonie z 2015 roku narzekaliście na nadużycia – zawiedziecie się, bo tutaj jest ich jeszcze więcej. I w sumie nie wiem, czego innego można by się spodziewać. Współczesne blockbustery po prostu stoją CGI. Fabuła może być miałka lub odkrywcza, bohaterowie płascy bądź świetnie rozpisani, jednak użycie komputerowych efektów prawdopodobnie nigdy nie zejdzie na margines. Filmy albo używają ich tyle, na ile tylko fundusze pozwalają, albo wcale.

„Jurassic World: Upadłe królestwo” to nic innego, jak jeden z topowych tegorocznych blockbusterów na lato. Pójdą na niego tłumy, bo wszyscy dobrze wiemy, z czym to się je. Jest akcja, na ekranie dzieje się dużo, dinozaury wyskakują co chwilę lub dwie, a my po prostu dobrze się bawimy. Dla tych, którzy idą do kina po głębsze i bardziej emocjonalne przeżycia na pewno również nie zabraknie tytułów, z których można by wybierać. Jeśli jednak swoich dwadzieścia złotych wzwyż wolicie przeznaczyć na masową rozrywkę – nowy epizod omawianej franczyzy będzie wyborem co najmniej dobrym.

Upadłe królestwo 2
Źródło: filmweb.pl

Mogę za to spłonąć w piekle, ale nie jestem jakimś dużym fanem oryginalnej trylogii Spielberga. Zdaję sobie sprawę, jaki wkład miała ona w rozwoju współczesnego kina, jednak wszystkie te filmy przemówiły do mnie na poziomie „niezłe, ale to tyle, co mogę stwierdzić”. Jak jest z najnowszymi częściami? Na „Jurassic World” trzy lata temu bawiłem się świetnie. Oczekiwań nie miałem dużych, a dostałem coś, co lekko je przekraczało, więc wyszedłem z sali w pełni zadowolony. Rewolucji nie było, jednak w kategorii filmów rozrywkowych, obraz nie wypadł blado.

Co z „Upadłym królestwem”? Jest dosłownie identycznie. Również momentami z zapartym tchem śledzimy wartką akcję, która do cna wypełniona jest wybuchami, pościgami, chowaniem się i przeszywającymi rykami dinozaurów. To wszystko można było zobaczyć już w zwiastunie, a podczas dwugodzinnego seansu jest tego po prostu jeszcze więcej.

Upadłe królestwo 3
Źródło: filmweb.pl

Każdy, kto oglądał trailer, świadom jest tego, co ujrzy na ekranie. Główni bohaterowie wracają na wyspę zamieszkaną przez prehistoryczne stworzenia, które w ostatniej części zdołały uwolnić się spod jarzma człowieka i kompletnie zdewastować utworzony tam park rozrywki. Choć mogłoby wydawać się, że dinozaury na wolności będą mogły w końcu spokojnie egzystować, to okazuje się, że czas nie jest dla nich łaskawy. A jeśli szukać mamy konkretnego winowajcy, to jest nim wulkan ulokowany na ich wyspie, który po latach drzemania zaczyna się uaktywniać. Erupcja jest już tylko kwestią czasu, a wśród najważniejszych głów Stanów Zjednoczonych pojawia się dylemat – narażać się na niebezpieczeństwo próbując ocalić bezbronne stworzenia, czy może zdać się na wolę matki natury i pozwolić im wyginąć?

Więcej niż tych kilkanaście pierwszych minut filmów zdradzać nie chcę, jednak wystarczą, aby stwierdzić, że podobnego scenariusza w względnie bogatej już serii „Jurassic Park” do tej pory nie uświadczyliśmy. W pewnym stopniu jest to bezpośrednie odniesienie do teorii, która sugeruje, że to erupcje wulkaniczne i ruchy sejsmiczne były odpowiedzialne za wymarcie prehistorycznych kręgowców (nie wdając się w szczegóły, czy faktycznie tak to było). Można by stwierdzić, że nie ma w tym nic odkrywczego, jednak tę formę w bardzo zgrabny sposób przekształcono na nieco futurystyczne realia uniwersum franczyzy. Raczej nikt nie powinien odnieść wrażenia, że w głównym, ogólnym wątku fabularnym jest coś wymyślonego na siłę i nielogicznego (z małymi, filmowymi przymrużeniami oka, rzecz jasna).

Upadłe królestwo 4
Źródło: filmweb.pl

Choć później historia raczy nas mniej lub bardziej oczywistymi zwrotami akcji i raczej stąpaniem do gruncie przez lata sprawdzonym przez kino tego gatunku, to wciąż seans daje sporo satysfakcji i rozrywki pod warunkiem, że do sali wchodzimy z odpowiednim podejściem. Nieraz przyjdzie nam zobaczyć sensacyjne czyny bohaterów, które w rzeczywistych okolicznościach po prostu nie mogłyby mieć miejsca (w tym miejscu szczególnie słowa kieruję do postaci małej dziewczynki, która odwagą przyćmiewa niejednego superbohatera z krwi i kości). Ale takie jest już kino akcji.

Kultowym przykładem opisującym niemal wszystkie filmy gatunku jest naganne chybianie antagonistów do bohatera wiodącego (shame on you, Stormtroopers!), gdy on sam potrafi znokautować dziesiątki wrogów. Przełożenie tego na „Jurassic World: Upadłe królestwo” jest proste – będąc w głównej obsadzie, a szczególnie po tej dobrej stronie, masz najzwyczajniej większe fory. Na szczęście scenarzyści nie poszli aż tak w skrajność i dali ku temu parę wyjątków, o których przekonacie się sami. Teraz wiecie jedynie, że kreacje Chrisa Pratta lub Bryce Howard są ze stali, ale wciąż posiadają swoje słabe punkty. Dobrze wybrnąłem z balansowania na granicy spoilerów?

Upadłe królestwo 5
Źródło: filmweb.pl

Skoro już tyle o postaciach mowa – twarze te już świetnie znamy z odsłony sprzed trzech lat. Powraca żyjąca losem dinozaurów Claire, która śledząc na bieżąco rozmowy rządu dotyczące ratunku stworzeń, w końcu sama postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Za to Owen preferuje zwolnienie tempa swojego życia po incydentach z parku rozrywki, w którym niegdyś pracował. Jednak, co oczywiste, na potrzeby fabuły ich losy i tak się splatają. Spore role odgrywa w całości także kilkunastoletnia Maisie, koledzy po fachu Claire – Zia oraz Franklin, a także Eli Mills i Gunnar Eversol. Więcej napisać nie mogę w trosce o bezspoilerową formę tych wywodów.

W aktorstwie Chrisa Pratta jestem zadurzony od dawna. Nie zaskoczy fakt, że najbardziej dzięki roli Petera Quilla w „Strażnikach Galaktyki” i „Avengers: Wojnie bez granic”, ale świetne kreacje przedstawił również w „Her” z 2013 roku lub „Pasażerach” sprzed dwóch lat. Za to zdecydowanie gorzej wypada druga główna protagonistka – Bryce Dallas Howard wcielająca się w Claire. W pierwszej części zasłynęła niewyobrażalną umiejętnością zachowania równowagi na wyboistych terenach wyspy w swoich… długich szpilkach. Tym razem postawiła na płaskie podeszwy, jednak moim zdaniem nie spróbowała naprawić swojej mimiki twarzy i wczucia się w rolę. Albo to tylko moje błędne spostrzeżenia, albo faktycznie coś jest nie tak z tym, że niemal w każdej scenie wygląda na zatroskaną, pełną żalu lub z łzami napływającymi do jej oczu. Fakt – kto nie biadoliłby nad swoim losem, gdy w pobliżu grasowałyby dinozaury, ale to zupełnie nie w tym sens. Jakoś w swoim epizodzie „Czarnego lustra” nie wywołała u mnie takich negatywnych obserwacji.

Upadłe królestwo 6
Źródło: filmweb.pl

Trudniej jest mi jednak ocenić ścieżkę dźwiękową do „Upadłego królestwa”. Usłyszymy tutaj nieco kultowych motywów przewodnich całej serii, ale poza nimi rządzą tu przede wszystkim odgłosy natury i bezlitośnie głośne ryki dinozaurów. Jestem niemal pewien, że przy co najmniej paru scenach wrzaski te były słyszalne w sąsiadujących salach bądź na zewnątrz kina. Jeśli nie – szacunek dla Cinema City za powalającą moc ich ścian w tłumieniu dźwięków. Jednak te przeszywające efekty dźwiękowe i znikoma muzyka z pewnością nie działają na niekorzyść filmu, bo czego innego oczekiwać od blockbustera z potężnymi prehistorycznymi stworami? Musi być hałas, muszą ryczeć, a momentami nieodłącznym elementem scen jest błoga cisza, która tak naprawdę zwiastuje nadejście czegoś dużego.

Gdzieś w pierwszych akapitach stwierdziłem, że „Upadłe królestwo” jest niemal identyczne do części z 2015 roku. Tutaj rodzi się pytanie – czy to dobrze? Z jednej strony znaczyłoby to, że udając się do kina i poświęcając swój czas oraz pieniądze nie doświadczymy niczego nowego i obejrzymy film bardzo podobny do poprzedniego. Coś w tym jest, bo rewolucji kinematograficznych tu nie ma. Twórcy raczej kierują się sprawdzonymi i pewnymi ścieżkami, które zagwarantują satysfakcję u stałych widzów i być może zadowolenie u zupełnie nowych. Natomiast próżno tu szukać powiewu świeżości, jakim dał się nam zachłysnąć Spielberg w swojej trylogii sprzed dwudziestu lat. Jednak były to inne czasy i realia, co koniecznie trzeba mieć na uwadze.

Upadłe królestwo 7
Źródło: filmweb.pl

Druga strona medalu jest jednak taka, że „Jurassic World” z 2015 roku sprawdziło się, zarobiło masę pieniędzy i otrzymało oceny co najmniej dobre. Daje więc to pewne poręczenie, że i tym razem trudno będzie się zawieść. Na ekranie bowiem ujrzymy to, co ujrzeć mamy. Rozrywkowe kino z dinozaurami obrzucone płachtą wartkiej akcji, nieco większej brutalności niż ostatnio i solidnej dawki CGI. Fanom z pewnością się to spodoba, a pozostałym przyjdzie po prostu pogodzić się z tym faktem i w najgorszym wypadku nie obejrzeć przyszłych odsłon. A te i tym razem są raczej kwestią czasu.

Moja ocena: 7/10

„Wyspa psów” – Naturalistyczny obraz więzi człowieka z psem

Amerykański reżyser Wes Anderson postanowił nie walczyć z czasem i poświęcił go na zrealizowanie kolejnego filmu tyle, ile tylko było potrzebne. Ostatnia jego produkcja sprzed czterech lat – „Grand Budapest Hotel”, została ozłocona licznymi cennymi nagrodami branży filmowej, jak przede wszystkim czterema Oscarami, w tym za najlepszą muzykę oryginalną oraz kostiumy. Nie dziwi więc fakt, że o Andersonie zrobiło się głośno mimo jego dość kontrastowej działalności.

Wyspa psów (1)
Źródło: filmweb.pl

Skąd takie określenie? Z jednej strony w reżyserii siedzi już względnie długo, bo od 1994 roku, kiedy to zadebiutował z krótkometrażówką „Bottle Rocket”, a po niej przyszła pora na półtoragodzinny obraz obarczony tym samym tytułem. Wynika z tego, że filmami zajmuje się już od dobrych 24 lat, jednak jego dorobek liczy sobie „zaledwie” dwanaście pozycji.

Jasne, można stwierdzić, że to przecież nie jest tak mała liczba, jednak trzeba mieć na uwadze fakt, że trzy z nich to kilkunastominutowe produkcje, a w przeciwieństwie do wielu innych współczesnych cenionych reżyserów, Amerykanin nie działa hurtowo. I chwała mu za to, bo dzięki temu zdołał wyrobić swoją indywidualną i charakterystyczną pozycję, a coraz to nowsze tytuły okazują się być co najmniej naprawdę dobre.

Wyspa psów (2)
Źródło: qz.com

Najnowsza „Wyspa psów” nie jest pierwszym zetknięciem się reżysera z animacją. Najpierw swoich sił spróbował dziewięć lat temu, gdy premierę miał „Fantastyczny Pan Lis”, który po dziś dzień uchodzi za jedną z najlepszych familijnych propozycji nowego stulecia. Widać jednak wyraźnie, że miniony czas wiele wniósł do świata filmów animowanych oraz samego doświadczenia nabranego przez Andersona, bo jego świeży projekt idzie co najmniej o kilka kroków dalej na różnych możliwych płaszczyznach.

Każdy, kto przepada za twórczością Amerykanina, na pewno przez co najmniej ostatnich kilka miesięcy z zapartym tchem śledził poczynania względem „Wyspy psów”, a co za tym idzie – wszelkie zapowiedzi premiery. Pierwszy oficjalny zwiastun pojawił się jeszcze we wrześniu zeszłego roku i na dobrą sprawę był pierwszym porządnym przybliżeniem tego, czym właściwie będzie film, który obecnie wyświetlany jest już w polskich kinach.

Nie było żadnej wątpliwości, że twórcy zdecydowali się położyć spory nacisk na specyficzny i wyróżniający się styl animacji. Nie jest to nic, co znamy z Disneya czy DreamWorksa, jako że nasze oczy zostają uraczone techniką poklatkową. I choć metoda ta jest obecna w kinematografii od dziesiątek lat, to mimo to wciąż za każdym razem docenia się jej porządne i skrupulatne wykonanie. A tego ująć „Wyspie psów” nie można, bo naprawdę została zrealizowana z najdrobniejszą szczegółowością i jak najbardziej możliwą ambicją. Przez cały półtoragodzinny seans widać, że ludzie odpowiedzialni za wizualną stronę przedsięwzięcia nie szli ani razu po najniższej linii oporu dostarczając nam poklatkową animację najwyższych lotów.

Dostrzec to można przede wszystkim na przykładach głównych bohaterów, a więc zarówno ludzi, jak i przede wszystkim psów, których wygląd został pieczołowicie zaprojektowany z dbałością o najmniejsze detale. Czym byłby psiaki bez powiewającego na wietrze futra lub najdrobniejszych ran odniesionych na swoich ciałach musząc dzień w dzień stawiać czoła dzikiemu życiu na wygnaniu?

Wyspa psów (3)
Źródło: filmweb.pl

To postacie wyraźnie grają tu pierwsze skrzypce, stąd też tło zostało zepchnięte do roli… tła. I choć brzmi to kuriozalnie, to faktycznie najlepiej opisuje to, co przedstawia film. Plener większości scen nie jest wielce rozbudowany i zarazem przytłaczający, jednak nadaje to całości odpowiedniego klimatu i przede wszystkim nie odwraca naszego wzroku od rzeczy najważniejszych. Wciąż nie ma jednak problemu z rozpoznawaniem lokalizacji (nawet na tytułowej wyspie, której to otoczenie stanowią rozległe pustkowia), a niekiedy ich ubogość daje nam sporo informacji co do tego, w jakiej sytuacji znajdują się aktualnie bohaterowie i jaka atmosfera wśród nich panuje.

Aspekt wizualny „Wyspy psów” automatycznie wysuwa się przed szereg pozostałych kwestii wartych kilku słów. Wiedząc już, w jakim stylu zrealizowano opowieść, warto wyjaśnić nieco, o co w niej tak właściwie chodzi. Wiemy tyle, że przede wszystkim śledzimy poczynania ludzkich mieszkańców kraju azjatyckiego (a dokładniej Japonii) oraz miejscowych psów. Mowa jest też nieraz o drugich z dwóch najpopularniejszych zwierzaków domowych – kotach, choć te odgrywają tutaj drugoplanową rolę.

Wyspa psów (4)
Źródło: filmweb.pl

Mógłby nie zgodzić się z tym główny antagonista filmu – Burmistrz Kobayashi, który, jak każde pokolenie jego rodu, wprost wielbi kociaki i tym samym jest wrogo nastawiony wobec psów. Jednak nie jest to niechęć typu „nigdy nie pogłaskam żadnego z tych pchlarzy, a tym bardziej ich łapa nigdy nie postanie w progach mojej rezydencji”. Facet uważa psy za problem najcięższej wagi, argumentując go między innymi wymykającą się spod kontroli stale rosnącą populacją. Twierdzi, że należy pozbyć się każdego z tych zwierzaków zamieszkujących fikcyjną prefekturę Megasaki, w której Burmistrz dzierży władzę, a jedynym sposobem na to jest wygnanie ich na opustoszałą wyspę znajdującą się kilka kilometrów w głąb oceanu. Żeby było jeszcze zabawniej – ów teren to wypełnione po brzegi wysypisko śmieci, a pomysł Kobayashiego popiera zdecydowana większość mieszkańców okręgu miasta.

Wyspa psów (5)
Źródło: filmweb.pl

Już w samym prologu filmu (który został podzielony na kilka części, ale nie będę nawet zdradzał ile konkretnie – przekonajcie się sami) widzimy, jak plan Burmistrza natychmiastowo wchodzi w życie, a psy raz po raz transportowane są na pustkowia sąsiedniej wysepki. Tam muszą porzucić swoje dotychczasowe przyzwyczajenia i stać się dzikie. Łączyć w watahy, walczyć o każdy, nawet najbardziej obrzydliwy pokarm i nie dać się zagryźć przez wrogie ugrupowania.

W dodatku wśród mieszkańców japońskiej prefektury rozniosła się informacja o rozprzestrzeniającej się psiej grypie, która na chwilę obecną dotyka jedynie zwierzaki, ale ma również prawdopodobieństwo zaatakowania ludzi. To najpewniej stąd tak ochoczo Japończycy zdecydowali się porzucić swoich pupili bez większych protestów.

Wyspa psów (6)
Źródło: filmweb.pl

Choć, skoro o przeciwdziałaniu mowa, wciąż znalazły się niewielkie grupy chcące na różne sposoby zatrzymać radykalne działania Kobayashiego. Naukowcy usilnie zaczęli szukać skutecznego leku na psią grypę, młodzież doszukiwać się spiskowych teorii (wśród nich jest Tracy Walker – Amerykanka z wymiany studenckiej, która w całości odgrywa bardzo ważną rolę), a przede wszystkim dwunastoletni Atari. Tak, mi również jego imię od razu skojarzyło się z popularnymi w latach osiemdziesiątych konsolami.

Chłopiec, wbrew wszelkim zakazom i wrogim nastawieniom wobec czworonogów odizolowanych na wyspie, udaje się na nią, aby odnaleźć swojego ukochanego psa-ochroniarza. Ten, o imieniu Spots, został wysłany na byłe śmietnisko jako pierwszy ze wszystkich zwierzaków. Spowodowane było to tym, że przed przypieczętowaniem ustawy był pupilem samego Burmistrza, a zarazem (i przede wszystkim) małego Atariego, który jest z politykiem spokrewniony. Jak dobrze wiemy, więź dzieci z czworonogami jest niebywale silna, co w tym przypadku doskonale obrazuje desperacki ruch młodzieńca.

Wyspa psów (7)
Źródło: filmweb.pl

Nieletni krewny Kobayashiego pomimo małego incydentu trafia na psią wyspę, gdzie natrafia na piątkę psików, które w filmie odgrywają wiodące role. Chief, Rex, King, Boss i Duke (w polskiej wersji z przetłumaczonymi imionami, choć nie jestem w stanie dokładnie ich przytoczyć, a nie chcę ryzykować drobnymi pomyłkami) są watahą z pewnymi nieporozumieniami w szeregach. Pomimo braku możliwości porozumiewania się z Atarim, szybko załapują w jakim celu chłopiec do nich trafił i ruszają na pomoc w odnalezieniu zagubionego psa.

Tak praktycznie w dużym skrócie przedstawia się pierwszych 15-20 minut seansu, jednak reszty nie będę przytaczać, abyście nie stracili przyjemności z obejrzenia „Wyspy psów” na własne oczy. Niemniej jednak gwarantuję, że warto wybrać się do kina i zobaczyć, jak dalej potoczą się losy głównych postaci oraz jak rozwiąże się cała napięta i dość kontrowersyjna postawa ludzi wobec psów.

Wyspa psów (8)
Źródło: filmweb.pl

Napisać mogę ogólnikowo, że fabularnie nie zobaczymy tutaj żadnych rewolucji i nowości. Jak w zdecydowanej większości filmów, w „Wyspie psów” śledzimy potyczkę między tymi nielicznymi reprezentującymi dobre i słuszne wartości a tymi, którzy prawnie dzierżą władzę i chcą wykorzystać ją do swoich indywidualnych celów. Jest to dobrze znana nam od lat koncepcja walki Dawida z Goliatem, jednak przyznać trzeba, że od równie długiego czasu świetnie sprawdza się na kinowych ekranach i lubimy oglądać, jak potencjalnie słabsi i bezbronni (będący nam bliżsi) postanawiają zawalczyć w imię dobra.

„Wyspa psów”, choć jest w stu procentach produkcją animowaną, nie zawodzi również na linii obsadowej. Swoich głosów postaciom użyczają liczni świetnie nam znani aktorzy prosto z Hollywood. Usłyszeć jest nam dane między innymi Edwarda Nortona („Podziemny krąg”, „The Incredible Hulk”), Billa Murraya („Dzień świstaka”, „Pogromcy duchów”), Jeffa Goldbluma („Jurassic Park”, „Thor: Ragnarok”), Frances McDormand (tegoroczną zdobywczynię Oscara za rolę pierwszoplanową w „Trzech billboardach za Ebbing, Missouri”), czy też Scarlett Johansson („Lucy”, „Avengers”). Ba, nieco linijek wypowie również Yoko Ono – żona samego Johna Lennona, która w filmie dubbinguje postać nazwaną jej imieniem. Cóż, wymieniać można by jeszcze dłużej, bo to chyba zaledwie połowa nazwisk, które najbardziej rzuciły mi się w oczy, a gdzie tu dopiero przytaczać pełną obsadę głosów.

Wyspa psów (9)
Źródło: abcnews.go.com

W każdym razie, jak da się wyczytać, w projekt Wesa Andersona zaangażowało się wielu znakomitych współczesnych aktorów, którzy na stałe zapisali się na kartach historii kina, a teraz do swoich dokonań dołożyli jeszcze cegiełkę z tak wyjątkowej i niezwykłej animacji.

Oprócz wspomnianej charakterystycznej stylistyce, interesującej fabule osadzonej w Japonii z niedalekiej przyszłości oraz gwiazdorskiej obsadzie użyczającej swoich głosów, „Wyspa psów” wybija się wysoko również dzięki świetnemu klimatowi, który panuje od początku aż do końca obrazu. A przez koniec rozumiem ostatnie sekundy napisów, bo również i podczas nich usłyszeć możemy znamienną dla japońskiej kultury muzykę, która na różne sposoby przewija się przez rozmaite sekwencje filmu. Ścieżka dźwiękowa wprowadza nas natychmiastowo do azjatyckiego świata, który pozostaje dla nas dość egzotyczny, ale zarazem interesujący i zachęcający do odkrycia.

Najnowszy projekt Wesa Andersona, na który przyszło czekać nam cztery lata, kompletnie nie zawodzi. Wypowiadają się o nim pozytywnie krytycy i recenzenci na całym świecie, a sami widzowie odwiedzający kina nie skąpią słów uznania. Nie wiem, jak długo „Wyspa psów” będzie wyświetlana w naszym kraju (w końcu nie jest to przynoszący zniewalające dochody blockbuster), ale jestem przekonany co do jednego. Wykorzystajcie fakt, że film miał swoją premierę zaledwie parę dni temu i zobaczcie go jak najszybciej, póki jest okazja. Żałować na pewno nie będzie, bo „Isle of Dogs” jest animowanym doznaniem, który nie często pojawia się w repertuarach powszechnie dostępnych multipleksów.

Moja ocena: 9/10

„Soma 0,5 mg”, czyli co zrodziło się z połączenia Taco i Quebo

Każdy, kto choć trochę mnie zna, wie, jak bardzo zafascynowany jestem twórczością Filipa Szcześniaka. Jego muzyką zainteresowałem się jeszcze, gdy najnowszym projektem rapera była „Umowa o dzieło”. Potem przyszedł czas na wysłuchanie Taco na żywo na Hali Stulecia we Wrocławiu i jakoś już tak się potoczyło. W efekcie na mojej półce znaleźć można wszystkie wydane przez niego płyty, łącznie z anglojęzycznym „Young Hems”, które ukazało się w fizycznej formie dopiero wraz z debiutem epki „Wosk” w lipcu 2016 roku.

Taconafide - Taco Hemingway
Źródło: youtube.com

Działalność Kuby Grabowskiego również nie jest mi obca. Chyba jak każdemu, kto choć od czasu do czasu posłucha polskiego hip-hopu. Quebonafide jest aktualnie prawdopodobniej najbardziej charakterystycznym raperem na naszej rodzimej scenie, na co zasłużył sobie nie tyle wizerunkiem (choć z pewnością również), co faktycznie wyjątkowym dorobkiem płytowym. „Ezoteryka” będąca pierwszym solowym albumem oraz sporych rozmiarów projekt „Egzotyka”, którego piosenki i teledyski do nich przedstawiają najróżniejsze miejsca i kultury świata, zapisały Quebo na stałe w bujnej historii polskiego rapu.

Taconafide - Quebonafide
Źródło: youtube.com

Grabowski już od lat buduje swój image w branży i od równie długiego czasu jest rozpoznawalny wśród miłośników gatunku, zaś Szcześniak względnie niedawno zdołał wybić się spośród gęstego tłumów nowych i mniej lub bardziej obiecujących raperów, dzięki czemu od co najmniej miesięcy jest o nim wszędzie głośno. Ta różnica w doświadczeniu na scenie nie przeszkodziła jednak obu panom w zrealizowaniu projektu, który zrewolucjonizował polski rap i stał się ogromnym fenomenem.

Choć co do pierwszego stwierdzenia niektórzy mogą mieć odmienne zdanie i zarzucać mi, że nadto wyolbrzymiam, to jednak przyznać należy, że ogłoszona dość niedawno kolaboracja tych dwóch polskich raperów jest krokiem milowym dla wszystkiego tego, co dotychczas działo się na scenie tego gatunku muzyki.

Taconafide - Soma 0,5 mg
To zdjęcie znajdziemy na okładce płyty „Soma 0,5 mg”.
Źródło: taconafide.pl

Nam, słuchaczom, może wydawać się, że Taconafide – jak postanowili nazwać swój duet Szcześniak i Grabowski, zrodziło się zaledwie miesiąc temu, gdy swoją premierę miał pierwszy singiel łączący te dwa głosy. Owszem, „Art-B” z 16 marca jest pierwszym przejawem nadchodzącej wówczas płyty powstałej we współpracy Taco z Quebo, jednak prace nad nią trwały już dużo wcześniej. Jak dowiedzieć się mogli nabywcy przedsprzedażowych egzemplarzy albumu – pomysł i pierwsze roki w kierunku „Somy 0,5 mg” pojawiły się już wiele miesięcy temu.

O tym, dlaczego kupujący preordery mają lepiej, napiszę za chwilę.

Wiele podejść, prób i czasu kosztowało obu raperów przedsięwzięcie, które od paru dni wojuje w polskim internecie (i nie tylko!). Na całe szczęście mamy do czynienia z twórcami, którzy nie poddają się przy pierwszych lepszych przeszkodach napotkanych na swojej drodze i z uparciem osła dociągnęli projekt do samego końca. Tylko proszę nie interpretować tego sformułowania, jakoby „Soma” powstała na siłę i bez pasji. Jak utrzymują Taco i Quebo – nie brakowało ani ambicji, ani dobrej zabawy, jako że rap jest dla nich zarówno pracą, jak i hobby.

Taconafide - Taco i Quebo
Od tego wyjątkowego duetu oczekiwano naprawdę dużo. Podołali?
Źródło: youtube.com

Jak już wspomniałem, album długogrający „Soma 0,5 mg” został zapowiedziany w samej połowie marca, gdy ni stąd ni zowąd w serwisie YouTube ukazała się piosenka „Art-B” na kanale QueQuality należącym do Kuby. Na rozgłos i wysokie statystyki obejrzeń nie trzeba było długo czekać. Informacja o nadchodzącej płycie rozprzestrzeniła się w tak zatrważającym tempie, że w niecałą dobę singiel dobił do zawsze napawającego dumą miliona wyświetleń. Teraz, gdy piszę ten tekst, debiutancki utwór Taconafide liczy sobie już ponad jedenaście i pół miliona odsłon. Świadczy to tylko o tym, jak wielkie zasięgi mają obaj raperzy i jak ogromnymi rzeszami ludzi są ich wielbiciele. Oraz jak dużo jest tych pozostałych, którzy trafili tam wyłącznie ze względu na popularność kawałka i tym podobne.

Od premiery „Art-B” odliczano ze zniecierpliwieniem dni do premiery pełnego albumu kooperacyjnego nazwanego nieprzeciętnie „Soma 0,5 mg”. Jednocześnie rozpoczęto przedsprzedaż krążka na specjalnej stronie taconafide.pl, gdzie za niecałe pięćdziesiąt złotych plus koszty dostawy można było nabyć nie tylko gwóźdź programu, ale także dodatkową płytę z pozostałymi utworami Taconafide (w tym z gościnnymi występami) oraz kilku kartkową broszurę. Ot, takie wydanie specjalne dla najwierniejszych słuchaczy.

Ale o tym wciąż za chwilę, żeby nie zaburzać mojego skrupulatnego planu na ten post.

Taconafide - Mural
Od jakiegoś czasu Spotify reklamuje nowe albumy na warszawskich budynkach.
Nic dziwnego, że „Soma” też znalazła się na jednym z nich.
Źródło: antyradio.pl

Choć można było myśleć, że „Art-B” rozbiło już bank popularności, to jednak najlepsze wciąż miało dopiero nadejść. I nadeszło już kilka dni później – 22 marca. To wówczas opublikowano kolejny singiel, który tym razem trafił na kanał Taco Hemingwaya. Późna, wieczora godzina publikacji nie przeszkodziła temu, aby w ciągu dosłownie paru godzin, jeszcze tego samego dnia, liczba wyświetleń mocno zbliżyła się do okrągłego miliona. Następnego dnia było ich już tylko więcej, aż na kilka dobrych dób „Tamagotchi” ulokowało się na pierwszym miejscu listy „Na czasie” na polskim YouTube’ie.

Za tak ogromnym sukcesem drugiego utworu stały przede wszystkim dwie rzeczy. Po pierwsze, ludzie byli głodni większej porcji materiału od Taconafide. Po wsłuchaniu się w „Art-B” i złapaniu bakcyla, byli ciekawi, co będzie dalej. W ten oto sposób narodził się sporawych rozmiarów hype na zbliżającą się wielkimi krokami płytę duetu Szcześniak-Grabowski. Jednak po drugie (i chyba kluczowe), „Tamagotchi” nie było możliwe tylko do odsłuchu, jak w przypadku pierwszego singla, ale również zaoferowało nam teledysk. I to nie byle jaki! Z pomysłem, profesjonalną realizacją i przede wszystkim z nimi – Taco i Quebo w rolach głównych.

Zagwarantowało to o wiele większe zainteresowaniem klipem niż poprzednio, a „Tamagotchi” zaczęło pojawiać się niemal wszędzie. Udostępniała go większość stron branżowych, fanpage’e na Facebooku, a przede wszystkim słuchacze na swoich wallach, instastory i innych snapach. Piosenka rozprzestrzeniła się jak wirus, jednak całkowicie zasłużenie. Jest niezwykle chwytliwa, rytmiczna i z bardzo ciekawym oraz niebanalnym tekstem. Do tego wizualnie przystępny teledysk i tak oto na dzień dzisiejszy Taconafide może cieszyć się rewelacyjnym wynikiem dwudziestu jeden milionów odsłon.

Do premiery „Somy” wciąż pozostawało parę tygodni, więc oczywistym było, że na tych dwóch utworach nie zakończy się jej zapowiadanie. Po wielkanocnej przerwie, 4 kwietnia, ukazała się „Metallica 808”, ponownie na kanale Taco. Tym razem już bez teledysku i z nieco słabszym zasięgiem niż wcześniejsze utwory. Dzisiaj singiel ma ponad cztery miliony wyświetleń, ale warto odnotować fakt, że nie każdemu pomysł na piosenkę przypasował. W komentarzach znalazło się dość pokaźne grono osób twierdzących, że porównywanie się raperów do kultowego heavymetalowego zespołu Metallica lub polskiej Republiki to przegięcie. Twardo utrzymywali, że Taconafide nie dorasta im do pięt, jednak na szczęście wśród wszystkich słuchających znalazło się równie sporo osób, które rozumieją koncepcję metafor i odniesień, dzięki czemu „Metallica 808” mimo wszystko znalazła należyte uznanie.

Ostatnim słowem Taco i Quebo przed premierą kolaboracyjnego projektu były „Kryptowaluty”, które na YouTube pojawiły się 9 kwietnia i ponownie uraczyły nas świetnym teledyskiem. Utwór trafił na kanał Kuby, jednak mimo to nie zdołał powtórzyć niebywałego sukcesu „Tamagotchi”, a obecnie licznik wyświetleń powoli dąży do pięciu milionów. Nie oznacza to jednak, że „Kruptowaluty” nie są dobrym utworem, który na pewno warto odsłuchać. Teledysk jest tutaj jasnym dowodem na to, że raperzy nie szli po najniższej linii oporu, kiedy pracowali nas „Somą”, bo nawet klipy do ich piosenek pozostają na wysokim, profesjonalnym poziomie. Może trudno mi jednoznacznie ocenić, ale wydaje mi się, że teledysk do „Kryptowalut” pochłonął jeszcze więcej pieniędzy, czasu i pracy niż „Tamagotchi”, a to naprawdę widać.

Gdy raperski duet powoli wykręcał wyświetlenia pod ostatnim z singli nawijając o ubraniach i bitcoinach, fani przygotowywali się już na wizyty kurierów z ich przedpremierowymi egzemplarzami „Somy”. Jeśli chodzi o mnie – nie podchodziłem zbyt optymistycznie co do dnia, w którym przesyłka dotrze do moich rąk. Nie ze względu na jakieś błędy ze strony wydawców płyty lecz wątpliwą sprawność polskich firm dostawczych. Dzięki temu jeszcze większe było moje zdziwienie, gdy otrzymałem informację, że mogę odebrać swoją paczkę już w czwartek, 12 kwietnia, gdy oficjalna data premiery krążka ustanowiona była na dzień następny.

Taconafide - Preorder
Tak prezentuje się cała zawartość preorderu projektu Taconafide.

Wiadomo, w końcu zamówiłem go w preorderze, więc logiczne i miłe byłoby, gdybym stał się jednym z pierwszych jego posiadaczy. Na szczęście w tym przypadku nie było mowy o żadnym zawodzie i faktycznie „Soma” dotarła do większości nabywców na dzień przed oficjalną premierą. Zaowocowało to tym, że czwartkowy poranek umiliło mi wyjątkowe uczucie otwierania swojej paczki (za każdym razem to uwielbiam, nieważne co zamówiłem) oraz pierwszego przesłuchiwania płyt.

Płyt? Liczba mnoga? Nie inaczej, wszystko się zgadza! Jak pewnie wiecie lub możecie się domyślać – „Soma 0,5 mg” dostępna jest jak każdy inny tradycyjnie wydawany album w wielu sklepach internetowych i stacjonarnych, jak między innymi Empik. Niemniej jednak za podobną cenę (49,99 zł) w przedsprzedaży na stronie taconafide.com można było nabyć wydanie specjalnie krążka, które nie kończyło się tylko na jednej, głównej płycie.

Taconafide - Soma 0,5 mg
Okładka i tył płyty „Soma 0,5 mg”.

Choć to ona jest tutaj najważniejsza, to do kupujących preorder dotarły także dwa obiecane gratisy. Pierwszym z nich jest druga, dodatkowa płyta nazwana „0,25 mg”. Jak sama nazwa wskazuje – jest to swojego rodzaju rozszerzenie do głównego longplaya, na którym znajdziemy aż jedenaście bonusowych utworów. Sześć z nich to zupełnie nowe kawałki, dla których miejsca nie starczyło na „Somie 0,5 mg”. Raperzy jednak nie chcieli skazać ich na zapomnienie, dlatego udostępnili je w owej formie. Pozostałych pięć piosenek również zasługuje na nieco uwagi. Są to utwory, które znajdują się na głównej płycie projektu Taconafide, ale urozmaicono je o gościnne zwrotki kilku znanych wykonawców z branży muzycznej.

Tak oto posłuchać możemy, jak swoich kilka groszy do „8 kobiet” dorzuca Bedoes, swojego głosu w „Visie” udziela Kękę, „Ekodiesel” wzbogaca Paluch, do „Wiem” przyczynił się nieco Kaz Bałagane, a także jak Dawid Podsiadło próbuje odnaleźć się w „Tamagotchi”. Trzeba przyznać, że dla tych paru wyjątkowych zwrotek naprawdę warto nabyć bonusowy krążek!

Taconafide - 0,25 mg
Przód i tył epki „0,25 mg” dołączanej gratisowo do zamówienia przedsprzedażowego.

Preorder został uzupełniony także o nieduży zeszyt z trzema niezwykle ciekawymi publikacjami. Ta kilkunastostronicowa broszura, nazwa „Instrukcją obsługi”, to miłe dopełnienie całego projektu i interesujące źródło informacja na jego temat. Na samym początku możemy przeczytać list od Filipa Szcześniaka, który podsumowuje dokonanie raperów, jakim jest wspólne wydanie płyty, po czym przez kilka kartek możemy zapoznawać się z fragmentami rozmów Taco i Quebo z… Messengera. Pewnym można być, że przytoczone cytaty nie są kompletnymi konwersacjami obu panów, jednak wybrane urywki są prawdziwą gratką dla wielbicieli ich twórczości i małą ciekawostką co do tego, jak wiele czasu i zapału kosztowało raperów dopięcie swojego projektu. Niemniej interesujący jest ostatni dział publikacji, w którym to znajdziemy dziewiętnaście pytań do Filipa i Kuby odnośnie piosenek na „Somie” lub ich starszych dzieł. Dzięki temu mamy szansę dowiedzieć się, jakie zdanie na swoje tematy mają obaj panowie, jak wspólnie im się pracowało i co uważają za hity oraz wtopy nowego projektu.

Taconafide - Instrukcja obsługi
W broszurze znajdzie się więcej przykładowych rozmów raperów i nie tylko.

Taki preorder składający się z trzech elementów brzmi świetnie tym bardziej, że nic, oprócz głównej płyty „Soma 0,5 mg”, nie jest dostępne w sprzedaży oddzielnej. Zarówno epka „0,25 mg”, jak i broszura są ekskluzywnymi wydaniami dla nabywców wersji przedsprzedażowej. Co ciekawe, utworów z bonusowego krążka nie przesłuchacie nawet w sieci, w przeciwieństwie do „Somy 0,5 mg”! Wydaje mi się, że to ostateczny dowód na to, że warto było miesiąc wcześniej uwierzyć i zainwestować w twór Taconafide.

A o ile się nie mylę i strona taconafide.com nie wprowadza w błąd, to wciąż ów wydanie preorderowe da się zakupić.

Taconafide - Taconafide
Pobili dobowy rekord wyświetleń raperskiego utworu na YouTube oraz znokautowali Eda Sheerana na Spotify. Złoto!
Źródło: glamour.pl

Moje końcowe odczucie odnośnie „Somy” i połączenia sił Taco Hemingwaya oraz Quebonafide? Jak najbardziej pozytywne i jestem pewien, że przez najbliższy czas ich utwory będę puszczał zapętlone zarówno na głośnikach, jak i w słuchawkach. Moje serce zostało podbite nie tylko przez wydane wcześniej single „Tamagotchi” i „Metallica 808” (ten drugi szczególnie dzięki świetnym licznym nawiązaniom do kultury popularnej), ale też takie kawałki, jak „Wiem”, 8 Kobiet” i przede wszystkim „Visa”.

Żałuję, że nie będzie mi dane pojawić się na choć jednym z koncertów Taconafide w kilku miastach w Polsce, które odbędą się w najbliższych tygodniach. Trochę mi nie po drodze, a same bilety rozeszły się w kilka godzin. Niemniej jednak mogę przyznać, że jestem wielbicielem tej kolaboracji i jeśli w przyszłości Taco i Quebo postanowią ponownie zmajstrować coś wspólnymi siłami – mają mnie jak w banku.

Taconafide
Ciekawe, czy w przyszłości panowie jeszcze razem coś stworzą…
Źródło: cgm.pl

Mój zapał wobec „Somy” nie pogorszyło nawet nieco porysowane pudełko od głównego krążka, które w takim stanie otrzymałem od pana kuriera. Zawsze lepsze kilka rys niż pęknięta w pół płyta CD.

Na sam koniec przyczynię się do rozsiania plotki – w zeszycie dołączonym do płyty Taco zdradza, że w tym roku pojawią się jeszcze dwa jego solowe projekty! Czekam!

„Player One” – recenzja: Wirtualny skok w popkulturę

Wszystkim tym, którzy zastanawiają się nad odwiedzeniem kina ze względu na nowy film Stevena Spielberga, mówię od razu – idźcie. Naprawdę warto! Nie myślcie o tym więcej i najlepiej już teraz rezerwujcie bilety. Nawet jeśli „Player One” nie zachwyci Was tak samo, jak mnie, to na pewno będzie to doświadczenie warte wydania swoich pieniędzy i zobaczenia go na wielkim ekranie. Tak bardzo widowiskowe produkcje nie są wyświetlane zbyt często.

Player One - 1
Źródło: thepopbreak.com

Wiem, można odnieść inne wrażenie, gdy żyje się w czasach popularności komiksowych ekranizacji, fascynacji science-fiction i motywami futurystycznymi, ale jednak nie każdy film tego typu prezentuje aż tak wysoki poziom. A „Player One” jest ewenementem co najmniej ze względu na oprawę wizualną i dźwiękową. Strona techniczna wiesza poprzeczkę niezwykle wysoko, o czym warto przekonać się na własnej skórze.

Zacznijmy od postaw, czyli tego, skąd narodził się pomysł na obraz pochłaniający przy realizacji tak ogromne pieniądze. Ogromne, bo kosztował twórców aż 175 milionów dolarów. Jak okazuje się podczas seansu – fundusz ten nie poszedł na marne, bo od razu widać, dlaczego projekt wymagał aż tak zawrotnej sumy.

Player One - 2
Tak będzie wyglądał nasz świat, gdy my uciekać będziemy do wirtualnej rzeczywistości?
Źródło: filmweb.pl

Wszystko zaczęło się od bestsellerowej powieści autorstwa Ernesta Cline’a z 2011 roku. Ten literacki debiut amerykańskiego pisarza w mgnieniu oka stał się jedną z najlepiej sprzedających się książek o tematyce science-fiction i chyba tylko kwestią czasu było wykupienie praw do ekranizacji przez jakiegoś kinematograficznego molocha. Okazało się nim Warner Bros. Entertainment, które we współpracy z znakomitymi osobowościami świata filmowego, stworzyło naprawdę solidną i widowiskową produkcję.

Pieczę nad projektem objął wspomniany już Steven Spielberg, którego filmy znane są chyba wszystkim. Kultowy dorobek w postaci między innymi „Szeregowca Ryana”, „Listy Schindlera” i „Jurassic Park” musiał zaowocować wielkimi nadziejami wśród kinomanów. Opracowaniem scenariusza zajął się sam autor powieści, którego dzielnie wspierał Zak Penn – scenarzysta głównie komiksowych produkcji, jak „X-Men: Ostatni bastion” lub „The Incredible Hulk”. Także skoro wśród twórców znaleźli się wybitny reżyser i pisarz odpowiedzialny za bestseller sprzed kilku lat, to jak mogło pójść coś nie tak?

Player One - 3
Wirtualny świat OASIS to miejsce ucieczki od szarej codzienności.
Źródło: filmweb.pl

Ostatecznie okazuje się, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Pod warunkiem, że na „Player One” udajemy się z odpowiednim nastawieniem. Chcąc rozerwać się przy efektownym filmie na wielkim ekranie, który będzie jak miód na nasze oczy i uszy. Spielberg tym filmem pokazuje, że nie zamyka się w sztywnych ramach i gotowy jest podjąć się różnej tematyki oraz tonu w swoich produkcjach. Jego obrazy stają się kultowe, niekiedy wyznaczają nowe ścieżki kultury popularnej, a jeszcze kiedy indziej korzystają z największych dogodności współczesnej technologii i robią wrażenie „wow”. Jego najnowszy film z pewnością idealnie wpasowuje się do trzeciej kategorii, a co do dwóch pierwszych – dopiero czas pokaże.

Zaczynam od audiowizualnych aspektów, bo te z pewnością najbardziej przebijają się przez wszystkie inne składowe filmu. CGI wykorzystane w „Player One” jest prawdopodobnie tym, na co obecnie maksymalnie stać twórców filmowych. Wyciśnięto z niego wszystkie możliwe soki, dzięki czemu ekran ocieka wygenerowanymi komputerowo elementami, które, jakby nie patrzeć, niemal w całości tworzą świat przedstawiony. Są tak skrupulatnie dopieszczone i jest ich tak dużo, że nic dziwnego, że produkcji pochłonęła aż taki budżet.

Player One - 4
Już pierwsze sceny „Player One” pokazują, na co poszła lwia część funduszu.
Źródło: filmweb.pl

Jednym może się to nie spodobać, a drugich zachwycać. Ja jestem wśród tych oczarowanych widzów, którzy większość seansu spędzili wbici w fotel ze szczęką na podłodze. Jeszcze nigdy nie widziałem tak zaawansowanego i wyśmienicie wykorzystującego swoje możliwości CGI. A trzeba zaznaczyć, że takie jego użycie było koniecznie. Bez niego ten film po prostu nie mógłby istnieć.

Fabularnie „Player One” znacząco się nie wyróżnia. Co prawda przedstawia nam przyszłościowy świat, który wygląda zupełnie inaczej niż nasz obecny, ale wyłuskując z tego wszystkiego główne wątki, łatwo spostrzec, że to dość prosta i oklepana historia. Dostajemy zwykłego, przeciętnego i mało znaczącego w całym społeczeństwie protagonistę, który wraz z wąską grupą znajomych (poznanych wirtualnie) chce, jak wszyscy, wciąż udział w wielkim konkursie zapewniającym zwycięzcy dozgonną sławę i fortunę. Zaczyna jako zwykły szarak, jednak wraz z każdym kolejnym powodzeniem staje się coraz bardziej rozpoznawalny nie tylko przez współgraczy nierzeczywistego świata gier, ale i liczące się osobowości oraz korporacje chcące zagarnięcia jak największych wpływów na rynku technologicznym. A najwięcej pozostawia ich po sobie zmarły twórca OASIS – rewolucyjnego oprogramowania, które pozwala na wsiąknięcie do wirtualnej rzeczywistości, gdzie żaden człowiek nie ma limitów. I tak się składa, że to właśnie on jest organizatorem owego konkursu, a główną nagrodą jest przejęcie jego dorobku.

Player One - 5
Zakładasz gogle i już stajesz się swoim „lepszym” alter ego.
Źródło: filmweb.pl

Tak więc fabuła opiera się na klarownym wyselekcjonowaniu tych dobrych i tych złych, którzy chcą nawzajem powstrzymać się przed zagarnięciem wartościowego celu. Jedni najpierw dla dobra własnego (głównie finansowego) a później ogółu społeczeństwa, a drudzy wyłącznie dla czystych zysków i zdobycia monopolu na rynku.

Ten prosty motyw fabularny jest jednak wzbogacony o ogromnych rozmiarów wydmuszkę w postaci komputerowo wygenerowanego świata wirtualnego (choć temu realnemu z lat 40. obecnego wieku też nie brakuje CGI) oraz fantastycznych efektów specjalnych, które go dopełniają. W tym wypadku zanika gdzieś mieszane odczucie co do mało pomysłowej historii i po prostu zostajemy wciągnięciu do wytworzonego uniwersum niczym jego bohaterowie, gdy zakładają gogle OASIS. Film, krótko mówiąc, porywa, ciekawi i intryguje przede wszystkim tym, że nie wiadomo co za moment zobaczymy na ekranie, a spodziewać można się wszystkiego.

Player One - 6
Mająca potężne pieniądze korporacja IOI chce za wszelką cenę zwyciężyć.
Źródło: filmweb.pl

Łączny czas trwania „Player One” zdecydowanie przekracza dwie godziny emocjonującego i widowiskowego seansu, jednak nie będzie to żadną przeszkodą do wysiedzenia do samego końca, z czym można mieć w niektórych przypadkach problemy. Tutaj wsiąkamy do świata bohaterów z taką łatwością, że nim się obejrzymy, nadejdzie już kulminacyjna akcja, a zaraz po niej napisy końcowe. Gwarantuję, że wyjdziecie wówczas z kina z niedosytem, ale i spełnieniem jednocześnie.

Właśnie, jak mają się sprawy z postaciami? Jest to o tyle ciekawa kwestia, że każdego bardziej liczącego się bohatera możemy wyodrębnić na dwa sposoby – jako rzeczywistego oraz jego wykreowany awatar w wirtualnym świecie OASIS. Większości akcji filmu odbywa się właśnie w tej drugiej rzeczywistości, co świadczy o silnym nacisku kładzionym w tym uniwersum na wygenerowaną fikcję. Większość społeczeństwa posiada swoje drugie, „lepsze” ja w wirtualu, niedostrzegającym tym samym problemów, z którymi boryka się prawdziwy świat.

Player One - 7
W OASIS możesz być kim tylko chcesz!
Źródło: filmweb.pl

Często jednak przeskakujemy między jedną rzeczywistością a drugą, dzięki czemu odpowiednio poznajemy oba wcielenia każdego z bohaterów. Protagonistą historii jest Wade Watts, który godzinami przesiaduje w OASIS uciekając do codziennych trudów. W wirtualnym świecie cechuje się zawziętością i pewnością siebie, co sprawia, że faktycznie wierzy w zwycięstwo w konkursie zmarłego założyciela aplikacji. Z czasem poznajemy i innych graczy, którzy towarzyszą awatorowi Wade’a – Perzivalowi, w dążeniu do celu. Wśród nich wyróżniają się przede wszystkim do pewnego czasu tajemnicza Art3mis oraz najlepszy wirtualny przyjaciel protagonisty ukrywający się pod nickiem Aech. Po drugiej stronie barykady stoi zaś właściciel drugiej, zaraz po OASIS, największej firmy na rynku technologicznym – Nolan Sorrento. Zwycięstwo w konkursie jest dla niego niebagatelną okazją na zagarniecie cennych wpływów dla własnej korporacji.

Player One - 8
Wirtualna randka? Czemu nie. Na taką udają się Perzival i Art3mis – awatary głównych bohaterów filmu.
Źródło: filmweb.pl

Co do tych, jak i pozostałych kreacji, trzeba przyznać, że rozpisane są dość pobieżnie i powierzchownie. Niektóre cechy postaci są zbyt szablonowe lub nierealnie uwydatniane bądź idealizowane. To samo dotyczy ich wyglądów, pochodzenia lub codziennych kwestii, które w rzeczywistości nie mogłoby być tak proste i czarno-białe, jak przedstawia to film. Szukając dogłębnie rozpisanych profili bohaterów „Player One”, należałoby przede wszystkim sięgnąć po książkowy pierwowzór, bo najwidoczniej nie starczyło na to czasu w ekranizacji, a zarazem prawdopodobnie miałoby to zbyt małe znaczenie dla całego obrazu i odbioru przez widzów. Czasem należy z czegoś zrezygnować, aby zapewnić odpowiednią ilość miejsca dla priorytetów.

Nie ma jednak najmniejszych problemów z zaakceptowaniem postaci takimi, jakie są. Tych, których mamy polubić, szybko polubimy, a tym drugim jeszcze prędzej zaczniemy źle wróżyć. Również może to świadczyć o spłyceniu psychologicznej i ludzkiej strony filmu, jednak w produkcji, gdzie najważniejsza jest rozrywka i doznania płynące z ekranu, nie warto doszukiwać się głębi rodem z takich kultowych obrazów, jak „Milczenie” lub „Czarny łabędź”, które stoją mentalnością i charakterami bohaterów.

Player One - 9
Wade, na swoje szczęście, nie będzie musiał działać w pojedynkę.
Źródło: filmweb.pl

Na koniec to, o czym w przypadku „Player One” mówiło się, mówi i jeszcze długo będzie mówić, a więc bogactwo nawiązań do mniej lub bardziej współczesnej kultury popularnej. Już w samej fabule filmu ogromne znacznie ma termin „easter egg” oznaczający ukryte lub jawne odwołanie do konkretnych tworów masowych. A tego typu mrugnięć okiem do widza jest w filmie na pęczki. Niektóre wyeksponowane są aż nadto, jak na przykład ukazujące się na ekranie znane postacie z kreskówek lub gier komputerowych, albo gdy zostajemy wrzuceni do scenografii niemal żywcem wyjętej z kultowego „Lśnienia” z 1980 roku. Za to jeszcze więcej smaczków pozostaje na drugim a nawet trzecim planie, przez co często niemożliwe jest, aby wychwycić je wszystkie. „Player One” to skarbiec nawiązań do kultury, w której obecnie żyjemy, na tak ogromną skalę, jakiej jeszcze nigdy nie doświadczyliście.

Player One - 10
Już w tym jednym ujęciu znajdzie się niezliczone nawiązania do popkultury.
Źródło: filmweb.pl

Oprócz wizualnych hołdów dla popularnych elementów współczesnej rozrywki, zapewniono nam także świetną oprawę muzyczną. Oczywiście usłyszymy dźwięki specjalnie skomponowane lub przerobione na rzecz filmu, jednak nieraz do naszych uszu dotrą kultowe utwory sprzed lat. I choć „Player One” osadzony jest w 2045 roku, to jak słychać – dobra muzyka nigdy się nie starzeje i obroni się w każdych realiach. Nawet w takich, gdzie prym wiedzie nowoczesna technologia i postępowość. Przykładami mogą być „Beds Are Burning” od Midnight Oil lub „Wake Me Up Before You Go-Go” zespołu Wham!.

Cały ten popkulturalny ukłon jest tym, czego naprawdę było potrzeba wszystkim miłośnikom rozrywki. Kinomanom, fanom muzyki, graczom, czy też molom książkowym. „Player One” oferuje nam dużo dobroci, które uszczęśliwią nasze oczy, uszy i duszę. A całą tę geekowską oprawę łączy z najbardziej zaawansowanymi możliwościami realizacyjnymi we współczesnej kinematografii oraz fabułą, o której zdania można mieć różne, ale na pewno trzeba przyznać, że wciąga i angażuje emocjonalnie.

Player One - 11
Kto stanie się spadkobiercą OASIS?
Źródło: filmweb.pl

Najnowszy projekt Stevena Spielberga po prostu mnie urzekł. Ze względu na postacie lub historię raczej nie zostanie okrzyknięty kultowym, ale zdecydowanie zapisze się jako rewolucyjny film w kategoriach wizualnych i dźwiękowych. To właśnie przepych bijący z ekranu i głośników jest tym, co definiuje „Player One”.

Moja ocena: 9/10

Co urzekło mnie w pierwszym sezonie „Serii niefortunnych zdarzeń”?

Dzisiejszego poranka platforma streamingowa Netflix uraczyła nas nowym, drugim sezonem jednego ze swoich najpopularniejszych seriali. „Seria niefortunnych zdarzeń”, czyli opowieść garściami czerpiąca z literackiego pierwowzoru spod pióra Daniela Handlera (podpisującego się jako Lemony Snicket) zadebiutowała nieco ponad rok temu. Zainteresowali się nią nie tylko wielbiciele powieści liczącej trzynaście tomów, czy też ci, którzy powoli zapominali już o ekranizacji z 2004 roku, w której wystąpili tacy aktorzy, jak Jim Carrey i Meryl Streep.

Seria niefortunnych zdarzeń - sezon 1 - 1
Źródło: netflix.com

„A Series of Unfortunate Events” trafiło także do osób, które wcześniej nie były jakkolwiek zaznajomione z historią, w tym do mnie. Za dzieciaka książki Handlera nie trafiły do moich rąk, a wcześniej wspomniany film jakoś umknął mojej uwadze. Ba, nawet sam netfliksowy serial obejrzałem bardzo późno, bo dopiero po kilkunastu miesiącach – zaledwie parę tygodni temu. Wstyd i hańba, a teraz wiem o tym i ja, bo ostatecznie zachwyciłem się losami sierot Baudelaire.

Dzisiaj, w oczekiwaniu na drugi sezon, chciałbym w pewien sposób podsumować moje odczucia względem pierwszych ośmiu odcinków „Serii niefortunnych zdarzeń”. Robię to na ostatnią chwilę, bo znając życie, gdy ten tekst ujrzy światło dzienne, nowe epizody będą już dostępne do obejrzenia.

Seria niefortunnych zdarzeń - sezon 1 - 2
Tak wyglądali główni bohaterowie w ekranizacji z 2004 roku.
Źródło: whats-on-netflix.com

Chcę jednak naprawić błąd, którym było niewspomnienie o serialu rok temu, gdy ten debiutował na Netfliksie. A jest o czym pisać, bo kilkudniowy seans po dwa lub trzy odcinki dziennie był przyjemnym oderwaniem się od rzeczywistości i wspaniałą rozrywką dla oczu oraz duszy.

Rozpływam się być może nieco za bardzo, ale już spieszę wymienić kilka elementów, które najbardziej wpłynęły na to, że „Seria niefortunnych zdarzeń” stała się jedną z moich ulubionych odcinkowych produkcji. Jeszcze raz biję się w pierś, że dopiero teraz!


Cudna, klimatyczna scenografia

Pierwszą ogromną zaletę serialu da się zauważyć już w pierwszych minutach, gdy tylko skupimy swoje oczy na wizualnym aspekcie przedstawionego świata. Nie wiem jak Wy, ale ja szybko odczułem wrażenie, jakbym oglądał coś na wzór spektaklu teatralnego. Z pewnym przymrużeniem oka, oczywiście.

Otoczenie wokół bohaterów historii jest z jednej strony skromne i dość odrealnione od znanego nam na co dzień, ale z drugiej wygląda niezwykle przekonująco i drobiazgowo. Ruchy kamery oraz dokładne i precyzyjne rozmieszczenie scenografii sprawiają, że całość zyskuje swój własny, specyficzny charakter, który udało mi się porównać jedynie do teatru.

Seria niefortunnych zdarzeń - sezon 1 - 3
Czasem skromnie i malowniczo, innym razem drobiazgowo i ponuro. Scenografia robi robotę.
Źródło: filmweb.pl

Choć w „Serii niefortunnych zdarzeń” otoczenie jest o wiele bogatsze od tego, jakie zazwyczaj widuje się na teatralnych deskach, to ma się poczucie obecności w ściśle zamkniętej lokacji, na której mamy się skupić. To w niej dzieją się najważniejsze rzeczy, a dalszy plan tylko by nas rozpraszał. Tak więc kadry skupiają się na pobliskim obszarze (i postaciach, rzecz jasna), a reszta ma nas nie obchodzić.

Gdzie tu zaleta? Zostajemy wrzuceni do zamkniętego, ale zarazem dbale przygotowanego świata, który sercem wydarzeń. Dzięki temu czujemy też komfort swojskości, przyjemności dla oczu i braku przytłoczenia. Faktycznie to, w jaki sposób ukazane są miejsca dzięki pracy kamery i kadrom nadaje specyficznego klimatu oraz estetyki.


Kontrolowana schematyczność

Jak już wspomniałem na początku, serial od Netfliksa inspirowany jest serią powieści Daniela Handlera publikowaną od 1999 do 2006 roku. Tych trzynaście tomów jest głównym źródłem scenariusza dla produkcji, co widać gołym okiem. I nikt nie ma temu za złe, jako że właśnie na tego typu ekranizację liczono.

Już przy pracach nad pierwszym sezonem założono, że serial składać się będzie z trzech sezonów, a w każdym z nich po dwa odcinki przeznaczone będą na każdy jeden tom powieści. Jak się okazuje już w pierwszych ośmiu odcinkach z zeszłego roku – twórcy faktycznie trzymają się tego postanowienia i będą to robić dalej.

Seria niefortunnych zdarzeń - sezon 1 - 4
Narratorem całej opowieści jest Lemony Snicket. Gra go aktor Patrick Warburton.
Źródło: filmweb.pl

Dla mnie jest to decyzja wręcz świetna, jako że każda część literackiej „Serii niefortunnych zdarzeń” otrzyma swoje należyte „pięć minut”. Dla porównania, ekranizacja z 2004 roku ograniczyła się zaledwie do trzech pierwszych tomów, które zamknięte zostały w jednej godzinie i czterdziestu minutach seansu. Serial zaś poświęca po dwa czterdziestopięciominutowe epizody na każdy rozdział serii, dzięki czemu czytelnicy powieści otrzymują godną adaptację całego literackiego dzieła, a nowi fani w łatwy i przystępny sposób zostaną zaznajomieni ze słownym pierwowzorem i, co za tym idzie, całym fikcyjnym światem.

Schematyczność serialu objawia się również w biegu wydarzeń każdego z rozdziałów (uznajmy, że rozdział to dwa odcinki zainspirowane jednym tomem powieści). Choć okoliczności, szczegóły i niektóre inne elementy różnią się w każdym z nich, to zazwyczaj wygląda to podobnie. Sieroty Baudelaire trafiają do swojego nowego opiekuna, który okazuje się być nie do końca normalny, próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości, a gdy w końcu nabierają optymizmu, to w końcu zjawia się Hrabia Olaf chcący położyć łapy na fortunie dzieciaków odziedziczonej po zmarłych rodzicach. Następują wówczas różnego rodzaju perypetie, w których zaczyna górować Hrabia, lecz pod koniec rozdziału, w mniej lub bardziej nieprzyjemnych okolicznościach, udaje się dzieciom zdemaskować szalonego krewnego lub chociaż tymczasowo od niego uciec.

Seria niefortunnych zdarzeń - sezon 1 - 5
Jedną z osób, które mają największy wpływ na losy sierot, jest Pan Poe z Mecenatu Mnożenia Mamony.
Źródło: filmweb.pl

Można by pomyśleć, że taki schemat każdego z rozdziałów może zniechęcić i szybko znudzić. Być może, jako że wiele jest typów widzów i wszyscy cechujemy się różnym stopniem cierpliwości i zrozumienia. Jednak gwarantuję Wam, że warto prześledzić całość, bo mimo wszystko trudno o monotonnie, gdy za każdym razem zmienia się otoczenie historii, bieg wydarzeń, a przede wszystkim – na jaw wychodzą nowe fakty i tajemnice, których jest więcej niż można by się spodziewać.


Niby schematy, a jednak zwroty akcji

O tak, kto nie lubi porządnych i tak nieoczywistych plot twistów zarówno w filmach, jak i serialach? Czasem łatwo ich się domyślić, co jest jedynie winą nie do końca trafnie sformułowanego scenariusza, jednak okazuje się, że równie często udaje się twórcom zaskoczyć widzów.

W przypadku „Serii niefortunnych zdarzeń” może być o to nieco trudno, jeśli weźmie się pod uwagę, że część widzów świetnie zna powieści Handlera. Serial jest naprawdę staranną ekranizacją książek, co wiernych fanów literatury powinno teoretycznie cieszyć. Jednak jeśli za dzieciaka (a może nawet i będąc starszymi) zaczytywaliście się w dzieła Lemony’ego Snicketa, to o zaskakujące zwroty akcji może być trudno. Chociaż jestem święcie przekonany, że i dla takich osób znajdą się fabularne niespodzianki.

Seria niefortunnych zdarzeń - sezon 1 - 6
Serial jest pełen fabularnych twistów. I to już od pierwszego odcinka.
Źródło: filmweb.pl

Wspominałem, że w rozdziałach serialu łatwo jest wyodrębnić następujące po sobie etapy fabuły. Na szczęście wplątano w to wszystko tak liczne i ciekawe wątki, że za każdym razem oglądamy zupełnie inne wydarzenia. Twórcy, posiłkując się książkami, zaskakują nas niektórymi rozwiązaniami kiepskich sytuacji Baudelierów, czy też decyzjami i działaniami pozostałych bohaterów produkcji. Na pewno to zauważycie, gdy tylko sami będziecie pochłaniać odcinki „Serii niefortunnych zdarzeń”.

Już dwa ostatnie epizody są pewnym odejściem od sztywnych schematów. Zwiastuje to brak sensu trwania w przekonaniu, że co odcinek będziemy oglądać to samo. Sieroty czeka wiele mniej lub bardziej przygnębiających sytuacji, którym trzeba stawić czoło, a te potrafią widzów zainteresować, rozemocjonować, czy nawet zirytować.

Ale jak co rusz powtarza narrator całej opowieści – serial oglądacie na własną odpowiedzialność.

Seria niefortunnych zdarzeń - sezon 1 - 7
Ta scena rozbroiła mnie emocjonalnie. Każdy, kto oglądał, na pewno wie dlaczego.
Źródło: filmweb.pl

Rodzeństwo Baudelaire (Słoneczko!)

Serial bez lubianych i charyzmatycznych głównych bohaterów nie może okazać się sukcesem. Na szczęście w przypadku „Serii niefortunnych zdarzeń” udało się twórcom obsadzić i rozpisać role tak, że trójka dzieciaków z łatwością zdobywa sympatię widzów i szybko zaczyna nam zależeć na ich losach. A te, jak sam tytuł mówi, nigdy nie polepszają się na dłużej niż krótką chwilę.

Najstarsza Wioletka i średni wiekowo Klaus (odgrywani kolejno przez Malinę Weissman oraz Louisa Hynesa) są już całkiem zaradnymi i na pewno niegłupimi nastolatkami, którym kibicować będziemy przy każdej napotkanej przeszkodzie w ich niefortunnym życiu. Okazuje się jednak, że nie ma dla nich sytuacji bez wyjścia. Jasne, są takie, co przyprawiają o niepokój i stres, ale wynalazczy zapęd Wioletki i oczytanie u Klausa są mieszanką wręcz idealną w każdym niebezpieczeństwie.

Seria niefortunnych zdarzeń - sezon 1 - 8
Wszystko zaczyna się od śmierci rodziców. Sytuacja rodzeństwa Baudelaire pogarsza się z odcinka na odcinek.
Źródło: filmweb.pl

Za to chyba najwięcej uroku oraz sympatii u widzów zgarnia najmłodsza reprezentantka rodziny Baudelaire – Słoneczko. Niepotrafiąca jeszcze chodzić ani wypowiadać jakichkolwiek, nawet najprostszych słów dziewczynka nie tylko rozbraja swoim słodkim wyglądem i ruchową bezradnością, ale także zyskuje dużo uznania dzięki swojej „super-mocy”. Nie pozostaje w tyle za starszym rodzeństwem i sama niejednokrotnie pomaga w wyjściu z opresji dzięki ostrym zębom wprost nie do złamania. Pogryzie wszystko i ze wszystkiego zrobi… wszystko. A przy tym powydaje z siebie odgłosy, które, jak się okazuje dzięki dołączonej transkrypcji, nie są nic nieznaczącymi mruknięciami, a faktycznymi zdaniami. Choć potrafi zrozumieć ją jedynie rodzeństwo.


Hrabia Olaf

Przy tym wszystkim nie sposób zapomnieć o głównym czarnym charakterze całej serii. Zarówno w książkach, jaki i w filmie lub omawianym tutaj serialu, Hrabia Olaf pozostaje wyjątkowo charakterystycznym bohaterem, który chyba bez problemu zdążył zapisać się już na łamach historii fikcyjnych postaci, tuż obok takich sław, jak Joker lub Darth Vader.

Ma niezwykle oryginalny i specyficzny wygląd, dzięki któremu da się go rozpoznać zawsze i wszędzie. O ile nie postanowi akurat zmienić tożsamości wykorzystując przebrania i umiejętności aktorskie. A robi to często po to, aby pozostać anonimowym i zbliżyć się do sierot Baudeliare. Tak naprawdę, to w każdym rozdziale zobaczymy choć jedno jego nowe wcielenie.

Seria niefortunnych zdarzeń - sezon 1 - 9
Hrabia Olaf to fikcyjna postać kultowa. A Neil Patrick Harris świetnie się w nią wciela.
Źródło: filmweb.pl

W tym właśnie tkwi piękno tej postaci. Jest szalony, zdeterminowany i posunie się do wszystkiego, aby tylko zdobyć majątek osieroconego rodzeństwa. Lecz pozostaje przy tym niezwykle cwany i pomysłowy, co ostatecznie obrazuje się w jego przebraniach i ogrywanych rolach.

Stąd też jestem przekonany, że w obsadzie znalazł się aktor wręcz idealny do kreacji Hrabiego Olafa. Neil Patrick Harris, znany przede wszystkim z przebojowej roli w serialu „Jak poznałem waszą matkę”, potrafi wcielić się w dosłownie każdą postać i daje ku temu dowody w „Serii niefortunnych zdarzeń”. Tu sytuacja jest o tyle złożona, że wpierw musiał odnaleźć się jako kultowy czarny charakter, a następnie, będąc nim, wchodzić w coraz to różniejsze role na potrzeby danego odcinka.

Seria niefortunnych zdarzeń - sezon 1 - 10
Hrabia co rusz zmienia swój wizerunek. Co najmniej raz na rozdział.
Źródło: filmweb.pl

W pierwszym sezonie pokazał się jako specjalista od gadów Stefano, odważny kapitan Szlam oraz… recepcjonistka Shirley w dwóch ostatnich epizodach. To właśnie tą ostatnią kreacją najbardziej dowodzi, że jest właściwą osobą na właściwym miejscu. Nie straszna mu żadna rola, a co najważniejsze – w każdej doskonale się odnajduje i nadaje swojego charakteru.

Neil Patrick Harris przebierający się za kolejne postacie w drugim sezonie „Serii niefortunnych zdarzeń” jest jedną z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie zalet serialu. I choć kreacja Jima Carrey’ego w ekranizacji z 2004 roku owiała się już tytułem kultowej, to mimo wszystko sądzę, że Harris robi w serialu doskonałą robotę.


Drugi sezon „A Series of Unfortunate Events” jest już dostępny na Netfliksie, a u mnie na dniach pojawi się jego recenzja. Jak tylko uda mi się obejrzeć wszystkie dziesięć odcinków ;)